Wsłuchana w szum

oddalonych o sto dziewięćdziesiąt sześć kilometrów

dzikich fal

omiatających pobliskie plaże

wszelkie drogi, lasy,

aż w końcu i miasta

by doprowadzić okolicę

do całkowitego spustoszenia

odludnienia

i zagłady.

Niespokojna, lecz za słaba

wypatrywała oddalonych o sto dziewięćdziesiąt sześć kilometrów

granatowych chmur

niczym tratwy dryfujących

na słonym morzu ognistych barw.

Czekała, mimo że miała ochotę biec,

na zwiastowaną burzliwą noc

i upragnioną dzienną gwiazdę.

Niepewność wzbierała w jej myślach,

tworzyła nieporządek, mętlik i chaos

bo nikt oddalony o sto dziewięćdziesiąt sześc kilometrów

nie zdąży do niej przyjść

przed jej snem.