Twoje oczy są takie niewyraźne.

Jakby zimne, jakby niechętne.

Coś skrywają.

Gdy nie patrzysz w moją stronę,

 potrafię dostrzec w nich  łzy.

Wieczne łzy tęsknoty.

Za to twoje oczy są stale czujne.

Obserwują ludzi, wychwytują cudze spojrzenia.

Mogą przejrzeć każdego, jakby nie tylko patrzyły,

ale także słuchały.

Wykryją kłamstwo.

Z kolei twój wzrok jest pełen natchnienia.

Młody, czuły, a nawet spragniony.

Tak, widać w nim chęć życia,

ciekawość każdej chwili. 

Widać ten błysk nadziei.

Tylko twoich oczu nie umiem opisać.

Może nigdy nie czułam tego, co one przedstawiają,

zatem ciężko mi to rozpoznać?

Pewnie dlatego nie potrafię zrozumieć twoich zachowań.

Pewnie dlatego mnie denerwujesz.

A twoje oczy kiedyś były inne.

Biły od nich energia, optymizm. 

One potrafiły zachęcić do działania. 

Aby twoje oczy mogły pokazywać tylko radość,

trzeba było trochę się oszukać,

 przymknąć oko na niektóre sprawy.

Teraz, kiedy już wiesz, iż to nie sprawiło, że te sprawy zniknęły

twoje oczy stały się niezdecydowane. 

Jakby przyzwyczaiły się do swojego pozytywnego "wyglądu"

i nie mogły pogodzić się ze zmianą panującą w twojej głowie.

One nie chcą przyjąć prawdy.