mienią się szklane,
ale tylko dlatego,
że co falą przyniosło
na piasek zaschło,
a palące policzki rozgotowały
go w ciecz - i utknął
w oczach niby szklarniach,
chowają
co dzikie raz było, w palarniach
umarło
Ósmego dnia
Pójdę tam gdzie ja zechcę
Gdzie nikt nie musi mnie chcieć
Gdzie jestem bezpotrzebnie
Samoistnie
Od tak
Nie do końca gdzieś
jakieś moje tam
Tam gdzie można
Gdzie nie trzeba
Wszytsko sam
Upragnione tu
Tu stracone
Tu nieosiągnięcie
Tu wspanialsze
Tu nietutejsze
Tu dalekie
Tutaj tam
O tyle ponad,
że nie poniżej
O tyle poza,
że dalej niż bliżej
O tyle poza
że nie szczerej
a uciekinierskiej myśli
uczepione
O tyle ponad,
że nie poniżej
O tyle poza,
że dalej niż bliżej
O tyle poza
że nie szczerej
a uciekinierskiej myśli
uczepione
Słowa są dziwne. Niby się przydają, a jednak zdają się tylko komplikować.
Słowa są niematerialnym budulcem świata. Światów. Wypowiedziana jest w nich przeszłość, przepowiedziana przyszłość. Teraźniejszość mamy jedną, za każdym razem nową, zaktualizowaną, świadomość za późną - opóźnioną.
Uchwycone w słowie, w momencie jego sformułowania, już przeszło do zapamiętanego. Widzisz, że teraz się uśmiecham, nie widziałeś tego wczoraj, zatem opowiem ci, opiszę wspomnienia.
Wspomnienie zaś, przewrotnie, choć jest pamiątką z przeszłości, istnieje właśnie teraz. Opowiadając o nim, mówię w istocie o moim obecnym stanie - o tym co teraz siedzi mi w głowie, jakie obrazy, jakie tożsamości.
Bez słów nie bylibyśmy niczym więcej niż kłębkiem stale kotłujących się emocji, nieprzerwanie zmieniającą się miną. Nie byłoby miejsca na sztuczne uprzejmości, kulturowe uwarunkowania czy inne etykiety i kategorie. Tylko emocje, bez szansy argumentacji. Szczerość, fair play albo siła.
W słowach kryje się nieugięta siła. Taka, co małych wznosi ponad chmury, wielkich zniża do poziomu kantorka pod schodami. Siła bez oparcia w złocie, waluta umowna, sama w sobie.
Wszak wiadomo, że od początku było słowo.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)