I used to be a leading star and now

there's no more room above the horizon 

Wpadliśmy na siebie jak grom z jasnego nieba

sztorm zabujał nas przez te lata karuzelą

burzliwe noce, krople oszczepem przekuwały coraz

to szersze tafle, pozatapiane kopytem po kość całą

deszcze gęste jak grzywa rozpędzonego rumaka, gnaliśmy

nie znaliśmy ukojenia, a wkrótce

lejąca się kurtyna przeszarzała się do

monotonnej mżawy, deszczyku ledwie co

kapuśniaczek

co pokropi 

to uschnie w chwilę

zeschnie

wyschnie

nie było go i zniknie...

Od koniuszków palców, iskierka z lewej,

Po skrzydło z drugiej strony, krawężnik, 

pięta za twoją, opalone niebo mruży

się, powoli tylko, ale z zawzięciem,

oporem, potem, siłą, tak i już, prószy,

a wzlatuje, ćwierczy, czerwienieje, 

rozpościera ją niedrgnięcie własną

w istocie, a niby dzieli się, przegląda

w klatce, oh, rozkoszy, tyle własności

w tej wspólności, tyle oddzielności

w bliskości twojej

i mojej.

Nie będę tęsknić za tobą,

nie chcę, nie chcę tęsknić

za tobą.