Czy słyszysz łabędzi śpiew?

Informacja dla zainteresowanych wierszami na tym blogu:

Wszystkie posty przestaną być dostępne od 1 lipca. Blog będzie prywatny. Nigdy nie zamierzam go reaktywować.

Jeżeli jakikolwiek czytelnik bloga pragnie dalej obserwować moją twórczość, może mnie znaleźć tutaj:

deviantArt

tumblr

On zawsze jest gdzieś z tyłu

śledzi mnie każdego dnia

czuję jego zapach

On wdziera się szponami do wnętrza

szarpie płuca, krępuje wdech

dusi serca, aż zsinieję

dręczy i czeka aż uronię pierwszą łzę

Znika z pola widzenia

na moment

i do ucha na palcach się zbliża

ja czasem tu jestem

a może nie jestem?

może ci się zdaje

przesadzasz

wyolbrzymiasz

daremna istoto

nikt cię już nie słucha

nikt

cię już nie chce

nędzna istoto

tylko ja jestem z tobą

a ze mną nie masz nikogo

marna, licha, żałosna istoto.

.~♥~.

On, nie człowiek, to demon

demony żyją w ludziach

żeby zabić demona

trzeba zabić człowieka.

Są ludzie, którzy żyją dla pasji

stale rozwijają swój talent

codziennie poznają nowe

dzielą się nimi z ukochaną

proszą ją o cenną radę

i bez tego nie umieliby żyć.

Są ludzie, którzy żyją dla pieniędzy

co rano liczą każdy zebrany grosz

pracują nad nowymi sposobami

aby zgromadzić ich więcej

a potem zachować je dla siebie

lub podarować bliskiemu w prezencie

i to sprawia, że wiedzą jak chcą żyć.

Są ludzie, którzy żyją dla podróży

wyruszją w świat

odkrywają nieznane lądy

poznają odmiennych ludzi

kosztują niecodzienne potrawy

zabierają ze sobą przyjaciół

i właśnie dlatego kochają żyć.

Są też ludzie, którzy żyją dla Ciebie

wstają o świcie z łóżka, by zrobić Ci śniadanie

odkładają ulubioną książkę, by sprawdzić, czy nie płaczesz

układają ci włosy, gdy są w nieładzie

plotą wianki z kwiatów i nimi je ozdabiają

ponieważ Ty jesteś ich całym światem

uwielbiają żyć i zimą i latem.

.~♥~.

Czasami jednak, wydaje się, że naprawdę nie mamy po co żyć. Ale przecież inni mogą żyć po to aby być z nami. Jesteśmy im potrzebni. Jesteśmy ich całym majątkiem, mamy dla nich wartość wyższą od największego złoża złota.

Ocean codziennie śpiewa nową melodię, po to abyś mógł jej wysłuchać. Deszcz bębni w parapet, żebyś mógł się zrelaksować. Twoje oczy błyszczą, abyś mógł wyglądać pięknie. 

Słońce wstaje rano razem z tobą i świeci pięknym blaskiem, tylko po to abyś Ty mógł żyć.

I have to stay inside all day

till I find some needed cure

I'm sick of isolate my fragile soul

I've put down roots in spiritual dimension

when I want go out I hear only rejection

between mine and ours there's boundary - shyness

causes that I can't be uninhibited, can't feel flawless

can't find an edge by which I'd destroy the cage

and maybe I would not fade away

if I didn't stay inside all day.

Angel

Let me stand beside you,
just move a little closer,
or just walk next to you;
be with you for a while or moment.

Let me look at you,
see your smile,
focus on every detail of your lips;
notice every movement.

Let me talk about you,
think about you,
stay with you in my daydreams
and make some more, more, more…

Let me take you into my head at night,
dream about you,
admire you
and adore you so much.

Just allow me to do that
and I don’t want anything more -
do not come to me, please,
do not look at me,
do not notice me,
forget me.

Let me just
and only
love you.

Gdzie są oczy tak zakłamane

słowo fałszywe, obietnice złamane

Gdzie jest ta maska z cudzych zagubionych piór

Dlaczego na kogoś zawsze czyha twój sznur

Ale dzisiaj

ten błysk w oku, gdy znajdziesz myśl zapomnianą

uśmiech nieśmiały okalający słodką buzię rumianą

drżący szept wspominający rozmowę krwawą

ta dziecięca mina, kiedy oczy piękne łzawią

Ale dzisiaj

prawda, perłą chowaną w sercu

nie będzie chroniona

poraniona na zawsze przez ukrytych morderców

samo serce ich chowa

Ale dzisiaj

gdzie są oczy tak zakłamane?

Gdy demony, upiory i diabły

z opowieści twoich snów

uciekną spod dziecięcych łóżek

spłoną wraz z pierwszym blaskiem wiosny

utoną wreszcie we łzach trwogi

zamknął swe oczyska

umrą z głodu i pragnienia

one

one nigdy nie odeszły

one nigdy

a ty

patrzysz w górę, na anioły, głupcze

jutro z twoich ust buchnie płomień

jutro zadusisz w szponach żywe serca

jutro przytrzymasz miłość pod taflą świętej wody

jutro rozszarpiesz rozkrwawione gardła

przetniesz po kolei każdą siną żyłę.

Demony

nie umierają

razem z ich świątynią.

Nadzieja wypełniająca jaśniejące niebo i

pierwszy, najpiękniejszy promień o świcie,

błyszczący między młodymi, szepczącymi łzami

pomiędzy którymi bystry czmycha zefirek,

co tajemnicą owiał krajobraz

co się skrada

co się ukrywa

który zachęca dzikie, łagodne ptaki,

aby śpiewać sielską pieśń,

lecz cicho, ukradkiem,

w milczeniu zanuciły błagania;

jedyną prawdziwą modlitwę.

Wnet podniosły lament przy kolejnym szepcie łez,

gdy płaszczem okrył cię wiatr,

gdy skądś z góry znów spadł deszcz.

To nie było tak, że nikt go nie słuchał. 

On sam ucichł, zaniemówił, stracił głos; 

Przestał rozmawiać i nikt go nie zmuszał. 

Chyba sam zgotował sobie taki los. 

Wydawało mu się, że przyszła zima, 

Każdy podmuch wiatru, nawet zefirek, 

Obsypywał go gradem mroźnych igieł 

I nikt nie czuł chłodu, z którym on się mijał. 

Jego ciało, jeszcze kruchsze niż wcześniej, 

Przy każdym kroku było bliższe ruinie. 

Każdy ruch odczuwał coraz boleśniej, 

Każdy upadek przypominał lawinę. 

Nie zauważył, kiedy przestał oddychać, 

A jego cienkie skrzydła zaczęły gnić 

Opadły, zwiędły i jęły się usychać. 

Powoli upadał, nie mogąc już śnić. 

 Tak zaczęły się topić, ta para arcydzieł. 

Nie wiedział nawet, gdzie morze je zabiera. 

Koło niego trzepotało wiele barwnych skrzydeł, 

Więc nikt nie zauważył, że motyl umiera. 

Idąc ulicą

wcale nie idę

ja latam

ja pływam

ja marzę.

Zrywając kwiaty

wcale ich nie zrywam

ja szukam

ja leczę

ja marzę.

Rozmawiając z tobą

wcale nie rozmawiam

ja obserwuję

ja udaję

ja marzę.

Płacząc

wcale nie płaczę

ja tonę

ja spadam

ja marzę.

Żyjąc

wcale nie żyję

ja marzę.