Daleko

za gęstą mgłą

podczas mroźnego sztormu

wśród pieśni morskich fal,

znajdziesz bezdenną głębię.

Niepewność jest zbędna,

nurkuj.

Bez ostatniego wdechu

płyń.

Gub się w wiecznej ciszy i chłodzie.

Top się w mrocznej toni niezrozumianych

w niewiedzy i domysłach,

w tajemnicy i zagadkach,

w czasie i historii.

Popatrz, jak twój umysł

ucieka.

A ty chcesz tu zostać,

chciałbyś otworzyć drzwi.

Pragniesz wejść do mej klatki?

Chodź, tak, zapraszam.

Popatrz jak twój umysł ucieka.

Zimno mi czasami.